The Black Cat

a safe haven for true jazz cats

Yves Peeters Group

Geplaatst op 26/11/2013

Yves Peeters Group

dinsdag 19 november 2013 Die avond putte de ‘Yves Peeters Group’ hoofdzakelijk uit het repertoire van hun laatste cd ‘All you see’. Het katapulteerde me meteen naar de beginjaren ’70 toen je Afro-jazz (en etnische muziek tout court) enkel kon ontdekken in de platenbak (of kartonnen doos) van stoffige Oxfam Wereldwinkeltjes… Manu Dibango, Fela Kuti, King Sunny Adé. De heerlijk pompende repetitieve elektrische bas van Axel als stevig fundament van het groepsgeluid, opgezweept door Yves’ vinnige percussie. Frederik accentueerde met zijn gitaar het ritme of speelde de basismelodie een terts lager mee, wat het geheel de typisch Afrikaanse sound gaf. Omringd door zo’n degelijke ritmesectie, kon Nikolas zich volledig uitleven met zijn tenorsax of met zijn stem, of met allebei… (Nikolas in duet met zichzelf!). Zonnige muziek, zo aanstekelijk dat bij het bisnummer het publiek uitbundig de savannekreten meezong. Na het concert vertelde ik hem dat zijn saxspel me sterk herinnerde aan de muziek van Manu Dibango. “Ja, ik heb nog met hem samengespeeld”. Op mijn blik vol ongeloof voegde hij “ja, die man is nu al een ver eind in de zeventig” toe....

Meer

Kind of Pink

Geplaatst op 8/11/2013

Kind of Pink

dinsdag 5 november 2013 Rose, blauw, violet! Een psychedelisch schemerpodium. Een cantate van Bach die traag uitrafelt tot een repetitieve, digitale percussie… Een saxofoon valt voorzichtig in, even later de diepe, dwingende tonen van een contrabas… en dan daar dwars doorheen het helder getokkel van een folkgitaar. Warmte. Sfeer. Film. Diepte. Heimwee. Pink Floyd nummers worden van alle bombast en franje ontdaan… en blijven pareltjes, toch zeker in de virtuoze vingers van ‘Kind of Pink’. Shine on you crazy diamonds. Frontman Philippe Laloy neemt naast diverse blaasinstrumenten ook enkele zangpartijen voor zijn rekening. Zijn hese, bedeesde stem… zijn kompanen die spaarzaam moderne digitale technieken combineren met de oerkracht van akoestische instrumenten… een beklijvende mix. En dan een aangename opmerking richting Black Cat. Bassist Arne Van Dongen meldt spontaan dat het zo heerlijk spelen is in een plek als ‘deez’, dicht bij het publiek. Heel wat anders dan in die koude, betonnen CC-bunkers. Een streepje Bach nog tot besluit. Great evening. Pink Night. Wish you were here...

Meer

Lionel Beuvens Quartet

Geplaatst op 2/11/2013

Lionel Beuvens Quartet

dinsdag 15 oktober 2013 “ynienienahanajoe”. Een ongeschoren, zwartomkrulde tronie gunde me een blik en zette zijn trip richting podium verder, een gigantische contrabas achter zijn knokig lichaam meezeulend. ‘Die heeft al wat in zijn neusgaten zitten’ dacht ik, terwijl de rest van de band binnenkwam. Eén muzikant onder hen viel op: groot, blond, atletisch. Alexi zette zich aan de piano, vroeg een lindethee en begon kalm toonladders te oefenen. “ynienienahanajoe”, klonk het verder als een mantra. Mediterrane gekte versus Scandinavische kalmte en discipline? Wat een ongelooflijk concert! Lyrisch, dromerige passages meanderden doorheen je gemoed, werden plots exuberante klankwatervallen en keerden weer naar het uitgestrekte, blauwe meer van je opgeschrokken ziel. Muzikale spilfiguur Laurent Blondiau bewees superieur dat trompet geen synoniem is voor irritant geschetter… zijn instrument ademde warmte, intimiteit, extase, melancholie, tederheid… Alexi, als een standbeeld aan de vleugel gebeiteld, tokkelde weidse akkoorden en gedurfde soli. Wanneer drummer-frontman Lionel Beuvens één van zijn prachtige composities ‘Mucho Loco’ inzette met een percussieve caraibische swing, Laurent met 2 trompetten tegelijk aan de lippen soleerde, Brice luid mekkerend stond mee te bassen en Alexi dwingende salsa akkoorden neerknalde, ging de hele Black Cat uit zijn dak. “ynienienahanajoe”. Bijna iedereen was al naar huis. Brice wou nog een lullaby ten afscheid spelen. Brice (filosoof, veganist, geheelonthouder, milieu-activist, artiest…) begon op zijn contrabas een erg poëtisch, repetitief, technisch virtuoos nummer te spelen… Alexi wankelde naar de piano en probeerde met enkele akkoorden in te vallen… maar stopte ermee… en vroeg nog een zoveelste glas ‘white...

Meer

Lorena del Mar Quartet

Geplaatst op 2/11/2013

Lorena del Mar Quartet

dinsdag 8 oktober 2013 Jazz, geboren in New Orleans begin 1990, bestond uit een mix van Afrikaanse (slaven) – en Europese (immigranten) – muziek met Creoolse, Spaanse en Franse invloeden. Wat hier een dikke eeuw later op ons podium stond, was duidelijk een toonbeeld van het blijvende multiculturele karakter van het genre. Zangeres Lorena (Spaans-Cubaans) demonstreerde voorbeeldig dat ze bij de standards hemels kon scatten, vooral in de hoge registers. Maar pas bij de Spaanse nummers hoorde je haar stem authentiek opkolken uit haar Latijnse aderen. Het sober duet zang-piano, met een song gebaseerd op een tekst van Julio Cortazar sneed meedogenloos doorheen je hart. Haar band, aanvankelijk even zoekend naar de juiste balans, eens op dreef was een niet te stoppen, swingende locomotief vol dynamiek. Pianist Alex Koo (Belgisch-Japans), bassist Matheus Nicolaiezky (Russisch-Braziliaans) en Attila Gyarfas (Joods-Hongaars) speelden de hele set gedreven ten dienste van de betoverende Lorena. Bij het uitgesponnen bisnummer kon elkeen van hen voluit demonstreren wat hij aan jazzy moois in de vingers had en dat klonk indrukwekkend veelbelovend. New Orleans, soon they...

Meer