The Black Cat

a safe haven for true jazz cats

Onvergetelijke Ervaring

Geplaatst op 31/10/2015

Onvergetelijke Ervaring

zondag 25 oktober 2015 “God Almachtig Nog Aan toe”, vloekte God: “Mijn leeggelopen heiligdommen kregen al vele profane bestemmingen! Maar dit gaat deze keer toch echt te ver!” Hij schudde kwaad zijn witgrijze haardos. “Jazz”, het woord uitspuwend met walging. ”Dat is geïmporteerde oerwoudmuziek die gespeeld werd in de bordelen van New Orleans, de rosse buurt van Chicago, de drugskoten van New York. Hoeren, maffia, heroïne, rassenhaat… muziek des duivels. En in één van mijn gerestaureerde kapellen willen die zwarte katers een jazzinitiatie organiseren. En dan bovendien nog voor de ongerepte, vlekkeloze, moreel weerloze jongeren van vandaag.” God sloeg hard op tafel. ”Dit zal ik boycotten, mijn beste black cat gespuis!” En dat was dan ook zo. Sleutels openden geen deuren. Stopcontacten weigerden stroom. Lichten waren zoek. Stem van enthousiaste spreker trampoliende onverstaanbaar langsheen de gotische koepels. Jeugdige opkomst beperkte zich tot 3 afvalligen, elk gechaperonneerd door hun strenge vader. Koel was de ruimte. Kil het witte licht. Wezenloos de verwachting. Maar God nog aan toe! Die zondagavond zat de kapel afgeladen vol. De muziek klonk hemels. Iedereen trok met een zalig gevoel huis- of Gato waarts. En Hij zag dat het goed...

Meer

Melike

Geplaatst op 16/10/2015

Melike

dinsdag 13 oktober 2015 “Ik drink niet langer de wijn der zorgen: mijn ziel treedt binnen in de herberg van liefde en vervult zich.” Bij het opruimen na het concert vond ik op de tafel bij de inkom een stapel promotiefoldertjes van Melike’s nieuwste cd. Achteloos duimelend in eentje ervan bleef mijn vermoeide blik haperen aan een ingevouwen wit blad. Daarop stonden de Nederlandse vertalingen van de liedteksten. Stuk voor stuk pareltjes van pastorale poëzie van de hand van hedendaagse en anonieme 14e eeuwse dichters en Melike zelf. Ik bedacht meteen dat het jammer was dat het Black Cat publiek deze vertalingen tijdens het concert niet bij de hand had. Weliswaar bracht Melike een paar songs in het Engels en dat klonk charmant. Maar pas zingend in haar moedertaal kon haar vocaal oertalent ten volle schitteren. Diepe melancholie, onvervuld verlangen, smachtende emotie, troostende natuur, familiaal geluk… allemaal abstracte gevoelens die deze Turkse liederen bij je opriepen. Melike’s traditionele muziek werd liefdevol solide onderbouwd door de haar begeleidende topmuzikanten. Gitarist Hendrik Braeckman tokkelde, mits spaarzaam gebruik van zijn effectapparatuur, op zijn telecaster mysterieuze soundscapes, weidse akkoordenreeksen en inventieve solo’s, vaak in duet met Snauwaert’s sax. François Taillefer had een klein amfitheatertje aan diverse percussieve instrumenten om hem heen gestouwd. Zijn ritmische inbreng was prachtig subtiel, ongelooflijk geschakeerd en nooit opdringerig of overdonderend. De Ottomaanse toonladders die John Snauwaert ingehouden intens door zijn saxen joeg, wist hij steeds virtuoos zijn typisch bluesy touch mee te geven. “De dagen vermoeden niet, wat maanden en jaren hebben onthuld: alles bleek een droom.” Melike, Vlaamse bloem uit Anatolië, met de vertaling erbij hadden we er nog intenser van...

Meer