The Black Cat

a safe haven for true jazz cats

Tricycle

Geplaatst op 8/12/2019

Tricycle

dinsdag 3 december 2019 In zijn tienerjaren volgde Tuur Florizoone met veel enthousiasme de circusschool, vooral op de monocycle bleek hij een bedreven waaghals. Maar muziek werd zijn grootste passie en hij ging piano studeren aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel. Toen hij daar een lastminuteaanbod kreeg om gedurende drie weken in Duitsland een circus van de nodige muzikale begeleiding te voorzien, stelde hij inderhaast met enkele medestudenten een trio samen dat ‘Tricycle’ werd gedoopt. En nu, ontelbare internationale concerten en vier cd’s later vieren ze hun 20-jarig bestaan met een tournee doorheen de Benelux langsheen kleinschalige gezellige locaties. ‘The Black Cat’ mocht hierbij niet ontbreken, te meer daar Tuur al een 5-tal keer op ons podium stond met verschillende formaties. Die avond stonden de heren muzikanten er weer, deze keer wel gekleed in een rood, geel of zwart hemd. Hiermee wilden ze hun decennia-lange Vlaams-Waals-Brusselse samenwerking benadrukken. Ook het typisch Belgische van hun repertoire, een bonte mix van stijlen en genres. Jazz vol raakpunten met wereld-, film- en klassieke muziek. Zelf noemt Tricycle het graag ‘Verbeeldende Muziek’. De hele set van dit trio pendelde virtuoos tussen barstende vitaliteit en etherische melancholie. Noiret plukte op zijn instrument erg swingende groovy baslijnen. Op sopraan- en altsax schitterde Laloy en vooral op basfluit ontroerde hij iedereen met weidse, weemoedige Andesklanken. Tuur op accordeon betekent zo veel als constant jongleren met stijlen en genres: Balkan, klezmer, Arabisch, Turks, folk… zelfs de vogeltjesdans in ‘Glupsul’ passeerde met de nodige danspasjes de revue. De bindteksten van hem waren steeds uiterst grappig, ontwapenend maar altijd met een licht kritische ondertoon. Hij jende voortdurend het publiek en bleek achteraf ietwat ontgoocheld dat hij geen spontane reacties kreeg uit de zaal. De circusartiest is blijkbaar na 20 jaar nog steeds latent in hem...

Meer

Natashia Kelly Group

Geplaatst op 9/11/2019

Natashia Kelly Group

dinsdag 5 november 2019 In maart 2015 stond Natashia Kelly al eens op ons podium. Met een computer met soundscapes, spacy gitaren, een heterogeen repertoire en vooral veel grillige vocale buitelingen en experimenteel gescat, bleek dat deze kraakvers afgestudeerde conservatoriumstudente toen nog duidelijk op zoek was naar een eigen stijl. Nu echter stond er een zelfbewuste artieste die, wars van de heersende modetrends, haar persoonlijke richting had gekozen. Gedreven door haar Ierse roots bracht ze een fusie van Keltische folk en jazz. In de 70’er jaren deden Mary Prior, June Tabor en vooral Jacqui McShee van Pentangle dit haar al voor maar nooit in deze zo uitgepuurde vorm. Ze startte meteen met 2 traditionals, de eerste in het Keltisch. De tweede bracht ze ‘a capella’ in het Engels om dan via een op Bach geïnspireerde contrabaspartij uit te deinen in het indrukwekkende ‘Into the Ocean’, een aangrijpende klaagzang met lyrische improvisaties die bezwerend omheen de traditionele songstructuur kronkelden. De Stratocaster van gitarist Jan Ghesquière breide weidse klanktapijten, begeleide bescheiden stacatto of hoestte groovy akkoordenreeksen. In het schaarse solowerk hoorde je de invloeden van S.R. Vaughan, Metheny en Wes Montgomery. Brice Soniano op zijn afgebladderde, verweerde contrabas was maar in enkele nummers als ritmesectie echt bepalend. Zijn rol was veeleer sfeerbrengend met dromerige strijkpartijen, etherisch getokkel en één enkele keer een korte solo. Bas en gitaar stonden geheel ten dienste van de vocale exploraties van Natashia. Haar frele kopstem meanderde steeds in de hoge regionen, soms even een hese overslag makend. Haar melancholische vibrato, bluesy tremolo en prachtig poëtische teksten knepen je meedogenloos de keel dicht. Nog nooit zo’n adembenemende stiltes gehoord in The Black Cat als die avond. De twee bisnummers, waarmee het concert werd afgesloten, weken af van het gebrachte folky repertoire. Maar met de standard ‘Around Midnight’ en de Bob Dylan cover ‘Ballad of a Thin Man’ bewees Natashia overtuigend dat ze vele genres moeiteloos...

Meer

3Men in a Boat

Geplaatst op 9/10/2019

3Men in a Boat

dinsdag 1 oktober 2019 Het onderbelichte werk van onze lichtman Geert! Toen de 3 supersympathieke ‘Boatsmannen’ aan wal waren gestapt in Club de B, bleek nogal wat voorbereidend lichtafstellingswerk van de avond voordien vruchteloos te zijn geweest.  De groepsopstelling die men had door gemaild, klopte niet en de accordeonist wisselde tijdens de soundcheck constant van plaats en zitmeubelhoogte waardoor Geert steeds weer de ladder op moest klimmen om de richting van de spots te wijzigen… om dan, eens beneden en buiten adem, te constateren dat de podiumsituatie alweer was gewijzigd. Gelukkiglijk wist het trio nonchalante, verstrooide ‘Boatsmannen’ ons te trakteren op een wervelend concert. Met zijn wilde leeuwenmanen, aanstekelijke glimlach en breed gebaar trok frontman Philippe Thuriot al meteen alle aandacht naar zich toe. Hij bewees virtuoos dat het accordeon, ooit de piano van de arme mensen genoemd, best zijn instrumentje kan staan op een jazzpodium. Zijn spel zat vol dynamiek, met felle uithalen maar ook met lyrische passages zoals in de prachtige compositie voor zijn dochter. Met zijn stug professorenbrilletje leek Kristof Roseeuw de fysieke tegenpool van Thuriot. Althans uiterlijk, want Kristof ging op zijn contrabas vinnig energiek en uiterst gedreven te keer. Hij exploreerde alle muzikale en technische mogelijkheden van zijn instrument, maar steeds ten dienste van de totale sound. Eens te meer toonde Lionel Beuvens in onze Black Cat wat een magistrale drummer hij wel is. Soepel meppend waar nodig maar meestal subtiel percussief aanwezig met minimale nuances die het unieke klankpalet van het trio deed schitteren. Na afloop wou het enthousiaste publiek maar al te graag een gesigneerde cd van het trio aanschaffen. Maar… verstrooidheid, vergetelheid, nonchalance: men had de cd’s thuis...

Meer

West

Geplaatst op 15/09/2019

West

dinsdag 10 september 2019 “Zijn ze nu met 5 of met 6?” Lichte irritatie de avond voordien bij het plaatsen en richten van de spotlights. ‘West’ zou als sextet komen optreden maar mailde facturatiegegevens door voor slechts 5 muzikanten. De klassieke administratieve slordigheid eigen aan artiesten? Ze stonden wel degelijk met 6 op het podium voor ons eerste najaarsconcert… En hoe! We werden allen overweldigd door de frisse, creatieve maar toch strak gestructureerde muziek van dit stel jonge talenten. De melodische thema’s werden doorgaans door bugel en sax tweestemmig ingezet waarna de improvisaties konden losbarsten. Jeroen Capens op tenorsax, gedreven maar beheerst, had duidelijk invloeden ondergaan van Gordon en Redman. Voor het eerst spelend met ‘West’ kreeg Bram Weijters veel pianistieke ruimte toebedeeld. Hij vulde dit prachtig in met poëtisch geladen lyrische solopartijen. De gitaarbegeleiding van Kobe Dupont kruidde het repertoire spaarzaam met blues- en rockingrediënten. Erg laidback plukte Gylain Domas mooie baslijnen op zijn – qua vorm – merkwaardig instrument. En zoals altijd zorgde Wim Eggermont voor de solide ritmische basis van deze band. Frontman Jan Van Moer stuurde zijn sextet letterlijk met strakke hand: een cirkelende vinger, enkele klopjes op het hoofd, hand de hoogte in… het was voor elk improviserend lid een duidelijk signaal waar het stuk verder heen moest. Zijn toon op de bugel was betoverend, melancholisch maar bij wijlen toch ook opzwepend. Leermeester Bert Joris was nooit ver weg. Toen na dit memorabele concert onze penningmeester wou afrekenen, bleek dat inderdaad één iemand geen gage wou aanvaarden. Frontman Jan Van Moer stond erop dat zijn muzikanten werden betaald. Zelf wou hij absoluut niks. Als dank stuurden we hem een potje na van de beroemde lokale mosterd waarnaar hij in zijn bindteksten zo regelmatig had...

Meer