The Black Cat

a safe haven for true jazz cats

3Men in a Boat

Geplaatst op 9/10/2019

3Men in a Boat

dinsdag 1 oktober 2019 Het onderbelichte werk van onze lichtman Geert! Toen de 3 supersympathieke ‘Boatsmannen’ aan wal waren gestapt in Club de B, bleek nogal wat voorbereidend lichtafstellingswerk van de avond voordien vruchteloos te zijn geweest.  De groepsopstelling die men had door gemaild, klopte niet en de accordeonist wisselde tijdens de soundcheck constant van plaats en zitmeubelhoogte waardoor Geert steeds weer de ladder op moest klimmen om de richting van de spots te wijzigen… om dan, eens beneden en buiten adem, te constateren dat de podiumsituatie alweer was gewijzigd. Gelukkiglijk wist het trio nonchalante, verstrooide ‘Boatsmannen’ ons te trakteren op een wervelend concert. Met zijn wilde leeuwenmanen, aanstekelijke glimlach en breed gebaar trok frontman Philippe Thuriot al meteen alle aandacht naar zich toe. Hij bewees virtuoos dat het accordeon, ooit de piano van de arme mensen genoemd, best zijn instrumentje kan staan op een jazzpodium. Zijn spel zat vol dynamiek, met felle uithalen maar ook met lyrische passages zoals in de prachtige compositie voor zijn dochter. Met zijn stug professorenbrilletje leek Kristof Roseeuw de fysieke tegenpool van Thuriot. Althans uiterlijk, want Kristof ging op zijn contrabas vinnig energiek en uiterst gedreven te keer. Hij exploreerde alle muzikale en technische mogelijkheden van zijn instrument, maar steeds ten dienste van de totale sound. Eens te meer toonde Lionel Beuvens in onze Black Cat wat een magistrale drummer hij wel is. Soepel meppend waar nodig maar meestal subtiel percussief aanwezig met minimale nuances die het unieke klankpalet van het trio deed schitteren. Na afloop wou het enthousiaste publiek maar al te graag een gesigneerde cd van het trio aanschaffen. Maar… verstrooidheid, vergetelheid, nonchalance: men had de cd’s thuis...

Meer

West

Geplaatst op 15/09/2019

West

dinsdag 10 september 2019 “Zijn ze nu met 5 of met 6?” Lichte irritatie de avond voordien bij het plaatsen en richten van de spotlights. ‘West’ zou als sextet komen optreden maar mailde facturatiegegevens door voor slechts 5 muzikanten. De klassieke administratieve slordigheid eigen aan artiesten? Ze stonden wel degelijk met 6 op het podium voor ons eerste najaarsconcert… En hoe! We werden allen overweldigd door de frisse, creatieve maar toch strak gestructureerde muziek van dit stel jonge talenten. De melodische thema’s werden doorgaans door bugel en sax tweestemmig ingezet waarna de improvisaties konden losbarsten. Jeroen Capens op tenorsax, gedreven maar beheerst, had duidelijk invloeden ondergaan van Gordon en Redman. Voor het eerst spelend met ‘West’ kreeg Bram Weijters veel pianistieke ruimte toebedeeld. Hij vulde dit prachtig in met poëtisch geladen lyrische solopartijen. De gitaarbegeleiding van Kobe Dupont kruidde het repertoire spaarzaam met blues- en rockingrediënten. Erg laidback plukte Gylain Domas mooie baslijnen op zijn – qua vorm – merkwaardig instrument. En zoals altijd zorgde Wim Eggermont voor de solide ritmische basis van deze band. Frontman Jan Van Moer stuurde zijn sextet letterlijk met strakke hand: een cirkelende vinger, enkele klopjes op het hoofd, hand de hoogte in… het was voor elk improviserend lid een duidelijk signaal waar het stuk verder heen moest. Zijn toon op de bugel was betoverend, melancholisch maar bij wijlen toch ook opzwepend. Leermeester Bert Joris was nooit ver weg. Toen na dit memorabele concert onze penningmeester wou afrekenen, bleek dat inderdaad één iemand geen gage wou aanvaarden. Frontman Jan Van Moer stond erop dat zijn muzikanten werden betaald. Zelf wou hij absoluut niks. Als dank stuurden we hem een potje na van de beroemde lokale mosterd waarnaar hij in zijn bindteksten zo regelmatig had...

Meer

Ewout Pierreux Trio

Geplaatst op 11/06/2019

Ewout Pierreux Trio

dinsdag 4 juni 2019 Een hele dag zwoel, drukkend weer! Voor de medewerkers zweten en hijgen bij het opzetten van de hele concertinfrastructuur. En dan, een klein uurtje voor het optreden knettert de bliksem, duelleren de donderslagen en stort de regen hitsig neer. Geen zinnig mens waagt zich hier doorheen. Behalve de Black Cat aficionados, zij zakten dapper talrijk af naar Club de B voor het laatste concert van ons geslaagd voorjaarsprogramma. Pianist Ewout Pierreux speelde als sideman reeds met verschillende formaties in onze club. Deze keer zat hij aan de vleugel als frontman van zijn eigen trio! Zij startten de set met de standard ‘I hear a Rapsody’ waarbij Ewout meteen zijn artistieke kwaliteiten kon laten doorzinderen! Subtiliteit, swing, bluesy grooves, lyrische passages afgewisseld met hard bop tunes. ‘No more doubts’ en ‘Tomorrow is not real’ waren prachtige composities van zijn hand. De rest van het concert bestond uit standards, gebracht met een aanstekelijke bezieling en vrijheid in improvisatie zodat de bekende nummers weer nieuw en authentiek klonken. Muzikaal buitenbeentje was een Bert Joris’ bewerking van  een lied van de 19-eeuwse Vlaamse componist Peter Benoit. Jos Machtel, op contrabas, kreeg zowat in elk nummer veel ruimte om zijn metier te etaleren. De nog erg jonge drummer Jesse Dockx stond virtuoos percussief zijn mannetje tussen de twee jazzveteranen. Er was duidelijk heel intense interactie en veel speelplezier tussen de muzikanten! “Ik ben niet gewoon om met mijn trio maar één set te spelen! Met mijn vrouw Tutu wèl!” Met deze hilarische uitspraak zette Ewout het afsluitend bisnummer ‘You and the night and the music’ in, waarna het enthousiaste publiek zich richting bar begaf om de oververhitte inwendigheden dringend na te...

Meer

Anne Wolf Quatuor

Geplaatst op 31/05/2019

Anne Wolf Quatuor

dinsdag 7 mei 2019 Bij een jazzconcert staat de vleugel doorgaans rechts op het podium waarbij de pianist gedeeltelijk met zijn rug naar het publiek zit maar volop oogcontact heeft met de andere bandleden! Belichting en geluid waren dan ook in die zin opgesteld. Spots, kabels, micro’s, drums… alles op tijd klaar. Maar toen kwam Anne binnen. De vleugel moest naar de andere kant van het podium en zij wou spelen met haar rug naar de muzikanten gekeerd. Tijdens de soundcheck stak ze haar armen geërgerd in de lucht omdat de belichting haar stoorde. In allerijl werd een bureaulampje gezocht omdat ze in haar eigen schaduw zat te spelen. Het monitorgeluid was nooit echt wat ze precies wilde horen… Kortom veel wrevel, gesakker en stress bij de technische ploeg. De set van Quatuor startte met Jobim’s ‘O marro nao tam vez’ als swingende opwarmer. Dan vervoegde klassieke celliste Sigrid Vandenbogaerde de band en kreeg het concert een magisch bezwerend karakter. De diep intense, warme klank van haar instrument contrasteerde prachtig met het heldere, klaterende pianospel van Anne Wolf. Bassist Theo de Jong had alle cellopartijen uitgeschreven en je zag Sigrid soms fier monkelend van haar partituren zijn richting opkijken wanneer ze weer eens een gedurfd experimentele lijn streek of aansloeg op haar instrument. De 5-snarige akoestische basgitaar van Theo gaf het muzikaal geheel een meer vinnige en heldere allure dan dat het met een gewone contrabas zou klinken. Lionel Beuvens drumde als altijd beheerst, rustig en swingend functioneel. De composities van Anne zoals ‘Legitime Desire’ en ‘Intimacy’ en eveneens de zeer eigenzinnige covers van Wayne Shorter en Chick Corea lieten een onvergetelijke muzikale indruk na. Als bisnummer trakteerde Quatuor het enthousiaste Black Cat publiek nog op ‘Danse avec les Anges’, het titelnummer van hun binnenkort te verschijnen CD. Dit mooie concert liet de voorafgaande wrevel en zuur zweet bij de mensen van de techniek gracieus...

Meer

RVB Quartet

Geplaatst op 28/04/2019

RVB Quartet

dinsdag 2 april 2019 Zij kwam relaxed binnengewandeld, gitaar op de rug, vrolijk voor zich uit neuriënd. ’s Morgens had ze me nog uit bed gebeld met de melding dat de drummer geen ui, look, pasta noch tarwe verteert. Rebekka…! Ze zorgt goed voor haar bandleden… Of beter: haar vrienden! Bij de samenstelling van haar groep primeerden gelijkgezindheid en een vertrouwensband boven virtuositeit en individualisme. En hoewel het haar naam is die bij alle composities en de band staat, is het RVB Quartet wel degelijk een hecht organisch musicerend collectief! Bij hun vorige passage, toen ze hun nieuwe cd ‘Crossing Dimensions’ kwamen voorstellen, maakte saxofonist Ambroos De Schepper een grote indruk! De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen toen de band in een nieuwe bezetting en met nieuw materiaal ons Black Cat podium besteeg. Er werd meteen stevig gestart met ‘3 Modes’ waarbij een vinnige intro, unisono door gitaar en sax gebracht, plots omslaat in een rustige lyrische akkoordenreeks om dan weer uptempo loos te gaan, alle improvisatorische ruimte biedend aan de solisten, die uiteindelijk elkaar weervinden in een unisono outro. Alle muzikale ingrediënten van RVB Quartet zaten in dit eerste nummer al samengebald. Rebekka, als altijd spelend met een aanstekelijk enthousiasme, maakte opvallend meer gebruik van elektronica en distortion wat geenszins afbreuk deed aan haar soepel, funky gitaarspel. Met Elias Storme op alt- en tenorsax haalde de band weer een groot talent binnen. Hij soleerde schitterend en had duidelijk naar de grote klassiekers als Coltrane, Young, Shorter en Turner geluisterd. Ook Otto Kint op contrabas was nieuw. Hij stond borg voor een timide, degelijke basbegeleiding met mooie strijkstokpartijen in nummers als ‘Soep met Kokos’. Oudgediende Marius Couvreur aan de drums demonstreerde zijn percussieve veelzijdigheid in het prachtige ‘African Heritage’ en was het hele concert door de solide ritmische basis voor de band. Met ‘Onzichtbaar Wild’ sloot deze jeugdige jazzrockband zijn energieke set af, een breed glimlachend publiek achterlatend dat zich tevreden richting bar bewoog voor de nodige...

Meer

Stefan Bracaval Qu4rtet

Geplaatst op 12/03/2019

Stefan Bracaval Qu4rtet

dinsdag 5 maart 2019 Onnozel, klein begonnen… Flamenco-concertjes versterkt met een aftandse discobarinstallatie. Dan beetje bij beetje uitgebreid, tot onze jongste telg door de materie begeesterd raakte. Fakkel doorgeven dus maar! Hij studies sound engineering in Rotterdam en dan professioneel aan de bak bij MotorMusic in Mechelen. Maar toch 10 jaar lang de Black Cat concerten akoestisch komen soigneren. Maar nu geen tijd meer en fakkel terug naar gepensioneerde pa met veel tijd, maar geen actuele ervaring. Vandaar veel gesakker, gevloek en verkeerd ingeplugde kabels in Club de B op 5 maart. Maar de hele geluidsinstallatie stond toch spelensklaar tegen dat de heren muzikanten kwamen binnen gesloft. Het Bracaval Qu4rtet bracht die avond een solide set waarbij latin, bebop, funk en swing soepel door elkaar vloeiden. Frontman Stefan Bracaval pakte uit met vinnige, messcherpe solo’s op dwarsfluit, daarbij spaarzaam gebruik makend van elektronica. De diepwarme tonen van de basfluit kwamen dan weer aan bod in rustige nummers als ‘Milton’, ‘Nocturnal’ en het prachtige ‘Hirondelles’. Hans Van Oost op zijn prachtige Gibson ES-275 gitaar bleef zoals steeds zijn koele muzikale zelf, technisch perfect en zonder veel solistische uithalen. Hendrik Vanattenhoven voorzag de band op contrabas van een zwoele laidback swing. In ons 10-jarige Black Cat bestaan kwam Matthias De Waele al met verschillende formaties op ons podium terecht. En het is dan ook met stijgende bewondering dat we zijn evolutie van stevig meppende jongeling naar subtiel, genuanceerd drummer appreciëren. Met het opzwepende calypsonummer ’Klipso’ werd het constant boeiende concert in zuiderse schoonheid afgesloten. Toen Floren voor zijn allerlaatste Black Cat versterking werd gecomplimenteerd voor de geluidskwaliteit, klonk zijn antwoord laconiek: “Het was wel mijn pa deze keer aan de knopkes!” Dat hij de hele tijd nauwlettend had staan superviseren, verzweeg hij daarbij wel...

Meer