The Black Cat

a safe haven for true jazz cats

Haven

Geplaatst op 18/12/2018

Haven

dinsdag 4 december 2018 Al die ‘Black Cat’ jaren was dé grote stressfactor: “Raken de muzikanten hier op tijd!” Yves Peeters zat hier gelukkiglijk reeds om 17 uur met zijn kwartet druk te repeteren. Volgend stressmoment: “Brengen ze kwaliteit!” Toen dacht ik: “Oei hun muziek klinkt wel erg mak en braafjes!” Na een wel héél lange speech deze keer van onze voorzitter, besteeg ‘Haven’ het podium om ons mee te sleuren in een intrigerende muzikale wereldtournee! Traditionals uit de Bahama’s, Perzië, Zweden, Finland, Zweden, Israël, Bolivië, Tunesië en zelfs de V.S… werden ons in een heel originele, authentieke jazzversie gepresenteerd. Wat ik aan braafs had gehoord tijdens de soundcheck spetterde helemaal open tijdens hun concert. Frontman Yves Peeters bewees nogmaals dat percussie weinig met volume te maken heeft. Met brushes, vingers, handpalmen en zelfs kledij weefde hij subtiel ritmes doorheen het eclectisch repertoire. Schitterende ster die avond was wel Eric Bogaerts op altsax. Erg lyrisch, melodisch met bedwelmende zoete klanken maar dan toch nu en dan even vinnig uithalend. Gepolst naar zijn muzikale invloeden verwees hij bescheiden naar zijn leraars Ben Sluijs en Jeroen Van Herzeele. Gitariste Marijke Hellemans tokkelde mooie akkoordenreeksen en klaterheldere solo’s op haar gitaar. En in alle songs vormde de contrabas van Yannick Peeters de stabiele, groovy ruggengraat van ‘Haven’. Nadat het super enthousiaste publiek zijn bissnummer had gekregen, zette de band plots ‘De Colores’ in, een nummer uit onze Gentse studentenjaren dat toen werd gebracht door het militante Mexicaanse ‘Teatro Campesino’ en is altijd blijven hangen in ons persoonlijk muzikaal patrimonium. Bleek achteraf dat Yves bij naaste familieleden had gepolst welk lied ‘Haven’ zou kunnen brengen om ‘t einde van de Gato gepast te vieren. Wij en nog vele aanwezigen zongen het lied uit volle strot en met lichtjes toegeknepen borst...

Meer

Tchazz

Geplaatst op 18/11/2018

Tchazz

dinsdag 6 november 2018 Gezonde stress, net voor het concert, prikkelt wel eens de artistieke darmtransit. En verdorie… hoe moet ik in het Frans uitleggen dat ze niet mogen doorspoelen wanneer de voorzitter staat te speechen. “Pas de chasse!”, suggereert een bestuurslid. “Neen! Dat betekent geen jacht!” “Misschien Tchazz dan!” “Of pas de Jazz!” Algemene hilariteit. Ik vraag het aan Tom, de enige Nederlandstalige van de band, maar die haalt onwetend de schouders op. Het concert start met enkele fragmentarische intro’s waartussen frontvrouw Isabelle Guérin de groep in summiere bewoordingen in het Nederlands voorstelt! En dan barst het eclectisch feest compleet los. Aanstekelijke, opzwepende duetten tussen trompet en dwarsfluit wisselen af met melancholische,  meeslepende melodieën tussen harmonica en altfluit. Bassist Xavier Thiébaut is niet te beroerd om zijn klassieke contrabas even in te ruilen voor zijn elektrische basgitaar waarop hij funky slappend te keer gaat. Tom de Wulf, ooit rockdrummer in een ver verleden, mept stevig strak de vellen tot een erg dansbaar geheel. De artistieke symbiose tussen de drie solisten, elk gerijpt en opgegroeid in een andere muzikale stijl, klinkt wonderwel schitterend. Didier Couplet brengt met zijn zoete, fluwelen trompetklank en prachtige improvisaties de jazzy touch. Harmonica en trekzakspeler Luc Depret zorgt voor de folky, Keltische inbreng. En Isabelle op fluit staat met haar composities garant voor de meer klassieke ingrediënten van het ensemble. Wanneer, na veel en uitbundig applaus, de muzikanten hun hoge adrenalinespiegel pogen te temperen met een frisse Thourouthenaere komt Tom grinnikend naar mij: “Voor het toilet is het: la chasse...

Meer

Favo

Geplaatst op 28/10/2018

Favo

dinsdag 16 oktober 2018 De menselijke stem is het mooiste, uniekste en meest wendbare instrument op deze wereld! Sander De Winne, onder meer, had dat hier op ons Black Cat podium al overtuigend bewezen. Maar wat hij op die warme oktoberavond met zijn trio Favo serveerde, raakte alle aanwezigen erg diep. Het concert was één immense muzikale meeslepende wereldtrip. De bezetting op zich was al erg ongewoon. Bas- en altklarinet door Falk Breitkreuz. Hij bediende de band solide van diep warme swingende grooves. Sopraansax door Volker Schlott. Bescheiden in een hoekje gezeten blies hij prachtige arpeggio’s en versieringen. Allen ten dienste van Sander’s verfrissende creativiteit en immense vocale bagage. Diverse zangstijlen uit verschillende culturen werden aanstekelijk tot één organisch geheel geblend! Favo’s repertoire putte zijn inspiratie uit liederen van Afrika, Zweden, Duitsland, Cuba en met Bart Peeter’s sinterklaasliedje zelfs België. Waar nodig haalden de muzikanten exotische instrumenten erbij als de cajòn, de m’bira, en diverse percussieve belletjes. En één enkele keer stond de innemende Volker op van zijn krukje om een saxsolo te spelen die innig mooi door hart en ziel kliefde. Hoogtepunt van het concert was een schitterende interpretatie van de Beatles ‘Black Bird’. Favo was een absoluut hoogtepunt in ons 10-jarig Black Cat bestaan. Een memorabel concert om de Gato Negro uit te zwaaien… en uit te kijken naar andere concerten op een nieuwe...

Meer

Daan Demeyer Trio

Geplaatst op 25/09/2018

Daan Demeyer Trio

dinsdag 18 september 2018 In ons enthousiasme om jazz dichter bij de mensen te brengen, organiseerden wij een tijd lang gratis pianoconcerten op zondagavond. De piepjonge muzikanten van dienst, Harrison of Daan, wisselden mekaar af naargelang hun agenda. Onze naïeve pogingen…  stopgezet, maar ondertussen ondergingen beide snaken een snelle muzikale evolutie via diverse conservatoria in binnen- en buitenland. Het was dan ook met grote belangstelling dat wij uitkeken naar Daan’s pianotrio hier op ons podium. Hun concert startte letterlijk duister en intimistisch. De lyrische akkoordenreeksen en poëtische solo’s riepen vaag reminiscenties op aan Jarrett en Gustavsen. Zo werd meteen de overwegend melancholische toon van de avond gezet. De ritmesectie stond volledig bescheiden ten dienste van de artiest aan de vleugel. Matthias subtiel aan de drums en Cyrille sober op de contrabas. Geen solistische escapades, geen steriele virtuositeiten. Daan’s composities geënt op persoonlijke belevenissen te Brussel, Amsterdam, New York, hielden het publiek muisstil. Bij de twee nummers die hij schreef voor zijn overleden oma lees ik in mijn concertnotities: ‘Tears in my eyes!’ Pas naar het – te vroege – einde toe van de bezwerende avond sloeg Daan een meer experimenteel pad in. Met ‘Maak’ en ‘Cyclo-cross’ waagde het trio zich met verve aan een felle mix van bebop, swing en drum ’n bass en vlinderden Daan’s vingers soepel atonaal over de toetsen. Hartverwarmend toch om te mogen ervaren hoe de schools standards-spelende jonge vlegel van toen, zich hier jaren later in The Black Cat manifesteerde als een veelbelovend...

Meer

Llamas

Geplaatst op 12/06/2018

Llamas

dinsdag 5 juni 2018 “Wauw! You have Orval here!” De bevallige snoet van de Koreaanse Cho Rong Kim lichtte op. Sinds het concert van Chad Mc Cullough weten we dat Orval in het buitenland peperduur en bijgevolg erg gegeerd is. Llamas bracht traditionele liederen uit Chili, Bolivië en Argentinië, deels in het Spaans deels in het Quechua (een inheemse taal). Deze muziek wordt steevast begeleid door charango, panfluiten en handtrommels. We ondergingen dus een lichte cultuurschok toen we het gekende repertoire in een wervelende, swingende en prachtig jazzy uitvoering gepresenteerd kregen. La pasionaria, Muriel Urquidi met haar warme, gedreven en intense stem troonde ons muzikaal mee naar de toppen van de Machu Picchu. Haar permanent dansende mooie zichzelf was omringd door een stam uitstekende muzikanten. Roeland Celis, bescheiden maar heel performant op gitaar. Zijn gortdroge solo’s (lees geen sluizen elektronica erbovenop) en sobere maar efficiënte begeleiding klonken erg solide. De grijzende eminentie Jos Machtel, steeds enthousiast paraat om mee te stappen in vernieuwende projecten van zijn oud-leerlingen, stond alweer garant voor oerdegelijke ondersteuning op contrabas. Matthias De Waele roffelde swingende, rustig ingehouden ritmepatronen op de drumvellen. Cho Rong Kim aan de vleugel, verraste elkeen met haar fris, origineel en sprankelend pianospel. Na bisnummers en dik applaus van de uitverkochte Black Cat schaarden de bandleden zich uitgeteld en dorstig rond de bierfrigo. Eens alle gewenste streekbiertjes ontkurkt, zette Cho Rong meteen haar flesje Orval aan de mond en dienden we er haar op attent te maken dat dit wel een héél oneerbiedige manier was om dit edel bier te...

Meer

Francesca Tandoi Trio

Geplaatst op 27/05/2018

Francesca Tandoi Trio

dinsdag 8 mei 2018 “Moet deze hier geen inkom betalen…?” Een jong reisduifje kwam tussen het aanschuivend publiek uitgeput binnen getrippeld. Even daarna kwam eindelijk Francesca Tandoi de Gato binnen gehuppeld. Haar trein van Den Haag had door een spooraccident schandalig veel vertraging opgelopen. Gelukkig hadden haar medemuzikanten Jean en Dirk voordien de geluidsbalans al kunnen afstellen. Marleen, speakster ad interim, had in haar vlotte speech een aantal Italiaanse referenties verweven, als speelse hint naar de net toegekomen Francesca. Maar toen het trio het podium beklom werden we allesbehalve getrakteerd op mediterrane sonates. Vanaf de eerste noot werd heel potig de ‘Swing Jazz’ toon gezet voor het hele concert. Een visuele zegen dat die avond de vleugel op het podium stond. Het talrijke publiek kon Francesca’s fraaie mimiek uitbundig bewonderen: ondeugende blik, opgekruld neusje, snedige glimlach. En bovenal haar soepel pianospel dat jongleerde tussen barok klassiek en stomende swingbeat. Oerdegelijk als altijd zong en plukte Jean Van Lint aan de snaren van zijn contrabas. Dirk Van Der Linden bracht warme, ingehouden gitaarsolo’s… en verwarring wanneer hij bij het soleren monotoon begon te kreunen en het publiek verwonderd rondkeek of er wat loos was met het geluid. Het was een concert met uitsluitend eigenzinnige interpretaties van klassieke standards. Dirk’s versie van ‘Nuages’ was wel erg beklijvend. Misschien één minpuntje: Francesca’s unieke, prachtige stem had wel wat meer aan bod mogen komen. Het enthousiaste, luide applaus bij het laatste nummer deed het suffend duifje in de kartonnen doos angstig opschrikken… Maar het diertje is ondertussen weer terecht bij haar baasje in Dudzele, zonder veel...

Meer