Bas Bulteel

dinsdag 3 februari 2026

The Black Cat heeft geen traditie van soloconcerten. Toch waren er in het verleden al een drietal. Het eerste ging echter de mist in omdat de Russische pianist ’s avonds niet kwam opdagen en bij het tweede overstemde een snurker uit het publiek de stille passages.

Van tijdens de soundcheck bleek al dat Bas Bulteel niets aan het toeval zou overlaten. De manier waarop de klank met de special effects werd uitgetest sprak boekdelen.

Het concert ging van start in het bijna duister met een majestueuze improvisatie, wat onmiddellijk een mysterieuze sfeer schepte. Dit ging naadloos over in “Dawn”, een nummer uit zijn eerste solo album ‘Eye of the Storm’, om af te sluiten met een nieuwe, bloedmooie compositie, “Une Petite Histoire”.

Na het lyrische “Ithaka”, met een verwijzing naar Hoagy Carmichaels “Skylark”, volgde het blij huppelende “Unfolded Spring”, waarbij hij op het einde de piano als percussie instrument bespeelde. De schoonheid van het nummer “Penelope” deed de gelijknamige, trouwe gade van Odysseus, de koning van Ithaka, alle eer aan. Daarna volgde een heel sterke improvisatie die zijn diverse invloeden mooi aan bod liet komen: de jazzgeschiedenis in een notendop als het ware.

Het levendige “Bow” kon gerust de soundtrack zijn bij een thriller van Alfred Hitchcock. “Peace, Love & Understanding” is een nieuw nummer dat mij bij momenten wat deed denken aan Stevie Wonders “Pastime Paradise”.

Na het poëtische “The Return” kregen we nog twee bisnummers: een knappe impro en “The Stranger”, een ingetogen afsluiter van een concert dat een smaakvolle mix was van improvisatie en composities, vooral uit zijn eerste solo album.

Bas Bulteel is een meester in het scheppen van een intimistische, filmische sfeer. In zijn muziek horen we impressionistische, minimalistische invloeden, maar ze is ook geënt op de rijke jazztraditie.

Tekst © Jos Demol