Robert Castelli Quartet

dinsdag 12 mei 2026

Het Robert Castelli Quartet speelde zijn eerste Belgische concert voor een nagenoeg uitverkochte Club de B. De Italiaans-Amerikaanse drummer Robert Castelli bracht de Argentijnse gitarist Dani “El Brujo” Pérez, de Zwitserse toetsenist Gilles Estoppey en de Ierse basgitarist David Duffy mee. Alle vier wonen ze in Barcelona, waar ze momenteel aan hun binnenkort te verschijnen nieuwe album werken.

Met het Latin getinte “Vamos”, van het album “Party at One World Plaza” (2020), dat wat aarzelend begon, werd meteen duidelijk dat het een spetterende avond zou worden. Gilles Estoppey mocht zich bewijzen aan de vleugel, waarna Dani Pérez kort overnam.

Het funky “Fräulein Badass”, opgedragen aan Roberts dochter, kreeg in de intro mooi samenspel van Hammond orgel en gitaar. Beiden soleerden speels rond de knappe basfrasen van David Duffy.

Het bluesy “Frankly Frustrated” is een nieuw nummer dat op de binnenkort te verschijnen cd “Resonant Alien” zal staan. Heerlijk gitaarwerk van “El Brujo” (de magiër) en terug knappe keyboards van “The Professor of Sound”.

De composities Robert Castelli zijn van een zeldzaam hoog niveau. Ze zijn ritmisch zeer sterk maar hebben altijd een aantrekkelijke melodie. Hij penseelde zijn drumlijnen doorheen de nummers en de solo’s waren nooit opzichtig.

“For The Fallen”, een beklijvende ballad, startte met 10 seconden stilte als eerbetoon aan degenen die er niet meer zijn. Bij de serene intro werd duidelijk vanwaar de bijnaam van Gilles komt. De warme klank van de basgitaar en de brushes vervolmaakten de sfeer. De door de solo van Pérez gecreëerde ambiance deed denken aan Ry Cooder. Bloedmooi. Knappe, subtiele solo ook van Duffy.

Daarna kwam “Cymbalism”, een compositie van Joe Lovano, met mooie dialogen Hammond–gitaar, en een heerlijke walking bass van David Duffy. Eens te meer viel op dat de drummer alles mooi weet in te kleuren, zonder al te veel op de voorgrond te treden.

Het swingende “Resonant Alien” is het titelnummer van de nieuwe release. Ook dit nummer vertoeft wat in de Ry Cooder-sfeer, zonder de eigenheid van Pérez’ spel te verliezen. Ook hier met heerlijke baslijnen.

Met “Let’s Get Level” waanden we ons op de Caraïben, inclusief steeldrums. Een topnummer dat ook op de nieuwe cd zal staan!

“Floatin’”, geïnspireerd door Roberts ‘teenage activities’, heeft een klankkleur die werd bepaald door de riffs van de jankende gitaar. Tussendoor klonk een verfijnde bassolo. Ook hier subtiel, begeleidende orgelklanken.

“Samba Wamba Bamba”, bracht ons terug naar de overkant van de oceaan. Gilles Estoppey excelleerde op keyboard. Alles werd mooi omkaderd door Dani Pérez, om dan plots over te gaan in een slepende solo. Bas en drums zorgden andermaal voor een solide basis.

“Madame Toulouse” van Michael Brecker, met referenties naar Bo Diddley was een mooie afsluiter en werd opgedragen aan The Black Cat-vriend Jean-Jacques Vandenbroucke van l’Open Music Jazz Club in Comines.

Het bisnummer “Nardis” van Miles Davis kreeg een mooie gitaarintro, waarna iedereen nog eens op het voorplan trad. Het nummer was, zoals Robert het nadien benoemde “a spontaneous combustion”.

Een constante is dat het kwartet uiterst coherent speelt, terwijl het spelplezier er duidelijk vanaf druipt. Opvallend was dat, hoewel de leider een drummer is, er maar met mondjesmaat een drumsolo kwam, steeds perfect gedoseerd.

Tekst © Jos Demol