Starklinnemann Quintet

dinsdag 14 april 2026

In december 2017 bracht het toen nog nagenoeg onbekende StarkLinnemann Quartet een indrukwekkende her-compositie van twee pianosonates van Chopin in The Black Cat. Vijf jaar later was het de beurt aan diverse werken van Liszt. En omdat ‘driemaal scheepsrecht’ is, nodigde de club het Quintet uit met de derde symfonie van Beethoven.

Pianist Paul Stark baseerde zich op de pianotranscriptie van Franz Liszt om Beethovens derde symfonie, opus 55 ‘Eroica’ (1804) binnenstebuiten te keren. Een huzarenstukje!

Het werd een intens, beklijvend concert. Ongelooflijk dat het voor contrabassist Sven Happel en trombonist Alex van Abeelen hun eerste concert was. De strakke structuur deed in het eerste gedeelte wat academisch aan, maar dat kon de pret niet bederven. De vertellende solo van tenorsaxofonist Iman Spaargaren meanderde rond de delicate drum fills van Jonas Linnemann. Daarna trad de trombone in dialoog met de sax. Af en toe ruilde Spaargaren de sax in voor (te) korte, verfrissende klarinetinterventies. De piano van Paul Stark was soms onopvallend aanwezig, en is samen met de percussie een van de fundamenten van de band.

Deel twee kreeg een zalige contrabasintro van Sven Happel (zoon van pianist Harry Happel van het legendarische Intrioduction), waarna Spaargaren soleerde op basklarinet. Van Abeelen vulde mooi aan. Samen met de piano creëerden ze een sereen latin sfeertje. Met een mooie solo bewees Paul Stark dat hij niet alleen een briljant arrangeur is, maar tevens een begenadigd pianist. De unisono sax/trombone was ‘oorstrelend’ sterk.

Het energiek ratelende deel drie kreeg een huppelend ritme met blij dansende klarinet. Verder konden we genieten van mooie solo’s en dialogen van sax en trombone die later prachtig met elkaar verweven raakten om uit te monden in een triomfantelijk unisono, en met een zijsprongetje vrije improvisatie … een leuk intermezzo … waarna Jonas Linnemann zich mocht uitleven op de percussie. Dan toefden we in Zuid-Afrikaans sfeer, met fraaie contrabaslijnen.

Het laatste deel startte uptempo met drums/piano/bas, waarna sax en trombone terug een animerend gesprek voerden. Terug een Paul Stark in topvorm. En wat een excellente ritmetandem. Met na een poos sprankelende interventies van de blazers.

Het kwintet slaagde erin om op meesterlijke wijze alle facetten van de symfonie naar zijn hand te zetten. Ze brachten een indringend muzikaal verhaal.

Tekst © Jos Demol