Triton

dinsdag 13 januari 2026

Het razend populaire Amerikaans zangtrio uit het jazz- en swingtijdperk, The Boswell Sisters (Connee, Martha en Vet), was mij tot voor kort onbekend. Ze waren actief tussen 1925 en 1936.

Na de traditionele nieuwjaarsreceptie mocht het in Gent ontstane Triton hun muziek laten herleven. Ze brachten een verfrissende, met humor doorspekte set. Leuk dat er ook wat duiding gegeven werd.

Gitarist Lodewijk Dedain en contrabassist Geertjan Tillmans introduceerden drie authentieke stemmen: Sofie Cabooter, Julie Honorez en Nette Mortelmans.

“Heebie Jeebies” zette meteen de toon. De close harmony van Nette, Sofie en Julie is wonderbaarlijk. Een van de kenmerken van deze bekoorlijke muziek zijn de vele tempo- en dynamiekwissels die hier naadloos in elkaar overgaan.

Na “Shout Sister Shout”, het openingsnummer van hun in eigen beheer uitgegeven cd ‘SHOUT!’, kregen we het swingende “That’s How Rhythm Was Born”. Het trio werd telkens subtiel begeleid door gitaar en contrabas.

Na het bluesy “Coffee In The Morning” volgde het omfloerste “Mood Indigo” (Duke Ellington, Barney Bigard). Het was leuk om nog eens een Duke Ellington klassieker te kunnen beluisteren.

Het liefdeslied “Sentimental Gentleman From Georgia” is geïnspireerd door de New-Orleans en Dixieland jazz.

Het ontroerende “Moonray”, met een mooie solo van zowel gitarist als contrabassist, en “Me And My Shadow” kregen een eigen arrangement van Triton.

Na het beklijvende “Smoke Rings”, het swingende “Joseph Joseph”, kregen we nog eens Ellington met “Gypsy Without A Song” waarin gitarist Dedain ook zijn zangkunsten mocht etaleren.

Het gedicht van Connee Boswell ging over in “It’s The Girl” en de mooie Ellington compositie “Créole Rhapsody”. In “Crazy People” maakten we kennis met de gibber talk.

Na “Got The South In My Soul” werd ons het welbekende “Saint James Infirmary”, met knappe contrabasintro, geserveerd. Lodewijk Dedain gaf het een extra dimensie met zijn fijne solo.

“Saint-Louis Blues” en “Nothing Is Sweeter Than You” sloten het concert af.

Maar dat was buiten het enthousiaste publiek gerekend. Ellingtons “It Don’t Mean A Thing” was een ideaal bisnummer.

Tekst © Jos Demol